۱۳۹۷ سه شنبه ۱ خرداد - اِثَّلاثا ٧ رمضان ١٤٣٩
    
ارسال به دوستان  نسخه چاپی
چندن ساچ:
 ما کُجام راہانی مسافریں؟
اگاں یک سالے ءِ سرا اوست ءُ امیت بستگ گڑا توماں بہ چنڈ ءُ بِہ کِش، اگاں دھ سال ءِ امیت دارئے گڑا درچک بہ کِش، اگاں سد سال ءِ اوست ءُ امیت ءِ واہگ دارئے گڑا مردماں بہ وانین..

کنفیوشس ءِ اے گوشتن ءَ چہ پد بیا وتی نیمگا کائیں کہ ما چونیں چاگردے ءِ بہریں، ءُ مئے چاگرد ءِ تہا اگاں بازیں نزوری ہست آیانی روتگ کُجا سک اِنت۔ اگاں اے حساب ءَ بہ چارئے گڑا مارا باز پُشت ءَ رؤگ لوٹیت۔ بلوچستان یک انچیں گلزمینے کہ اِدا انسانانی اولی میتگ آباد بوتگ۔ اِدا مہر گڑھ ءِ شان داریں دودمان بوتگ۔ مہر گڑھ ءِ دودمان چہ مصر ءُ میسوپوٹامیہ ءِ دودماناں کوہن تر زانگ بیت۔ پرچا کہ مہر گڑھ نوھ ہزار پیش مہتر عیسیٰ ءَ بگر داں دو ہزار پیش مہتر عیسیٰ ءَ آباد بوتگ۔ مہر گڑھ ءِ چاگرد ءَ اگاں مردم مُچ صورت ءَ بچاریت اودا نشتگیں مردم امن پسندیں مردم بوتگ اَنت۔ پرچا کہ مہر گڑھ ءِ لڈ ءُ بار جنگانی سبب ءَ نہ بوتگ بلکیں ڈکال یا وبائے ءِ سبب ءَ بوتگ۔ انسان ءِ چاگرد ءِ سفر ہمیش انت کہ ہر چیز اِدا وتی باریگ ءَ جنت ءُ پدا ہلاس بیت۔ مہر گڑھ کہ من آئی ءَ مہرانی دیار گوشاں۔ مہر گڑھ ءَ بِندات ءَ مادری سری نظام (بزانکہ ہما نظام کہ اودا تمامیں واک ءُ وس جنیں آدم ءِ دست ءَ بوتگ انت) بوتگ۔ بَلے پدا ہمدا چہ پدر سری نظام بندات بیت۔ چونا ءَ کِشت ءُ کشاری ءِ آیگ ءَ چہ پد جنیں آدم ءِ دست ءِ واک ءُ وس مردیں آدم ءِ دست ءَ کاینت ءُ ہمدا چہ مردانی وت واکی ءِ سفر بندات بیت۔ نوں ہما اِنت جنیں آدم چاگرد ءِ تہا وتی ہستی ءَ معنا دئیگ ءِ جہد کنگ ءَ اِنت بَلے آئی ءِ ہستی انگت فہمگ ءُ معنا دئیگ نہ بوتگ۔

 

مہر گڑھ ءِ دودمان ءِ شنگ ءُ شانگی ءَ پد اِدا پدا ہزاراں راج سفر کنان بیت ءُ کیت۔ مروچی کہ ما اِے چاگرد ءَ زند گوازینگ ءَ ئیں۔ اے چاگرد ءِ سرا بازیں دودمان ءُ راجانی اثر ہست اَنت۔ ما مروچی ہم درچک، استار، آس، واب ءَ ہوار بازیں شرک ءُ پالانی سرا ستک داریں۔ پہ ما مروچی ہم حر ءِ سَرگ سوب مندی ءُ گوک ءِ گارگ بے سوبی ءِ شون ءَ دنت۔ اِے چاگرد ءِ تہا علم ءُ زانت ءِ ہچ وڑیں آشوب نیاتکگ۔ پمیشکا مروچی ہم مئے گورا جیڑگ ءِ راہ ءُ در بند اَنت۔

 

مروچی ئیں دَور ءَ ہم مئے راجی سوت ہما انت کہ مارا کاریت ءُ یک جاہے ءَ اوشتارینیت ءُ مئے ذہنی دیمروی ءِ سفر ءَ اوشت ءِ آماچ کنت کہ

“ما چُکیں بلوچانی۔ ما غیرتیں ماتانی، ما لجیں گوہارانی، ما غیرت ءِ شیر مِتکگ۔ ما سر ءُ دئے ءُ نام کشیں۔”

 

اِے راجی سوت ءَ اگاں ما سرجمی ءَ بہ چاریں ایشی ءِ تہا مئے چاگرد یک انچیں جاہے ءَ اوشتارینگ بوتگ کہ گوشئے نوں دیم ءَ جنزگی نہ اِنت بلکیں ما وتی واہگانی منزل ءَ سر بوتگیں۔ پرچا کہ “ما چاکر ءِ اولادیں گوہرام ءِ دل ءِ بندیں”

 

مروچی ما اِش کنیں کہ بلوچانی جیڑھ دگہ ہچ نہ اِنت بس ہمیش انت کہ من نہ کُشتگ ہلار نہ اِنت۔ آیا بلوچ ءِ تہا اے پگر ءَ چوں ردوم زرتگ؟ اِے نیمگا ما ہچبر دلگوش گور نہ کُتگ۔ گڑا اِے پگر چوں ہلاس کنگ بیت؟ ہمے پگر ءِ ہلاس کنگ ءِ واستا چاگرد ءِ تہا سرپدی ءُ زانت ءِ چراغ بالینگی اِنت۔ بَلے اے زانت ءُ زانگ ءِ چراغ ءِ بالینگ ءِ واستا کئے دیما کیت؟ مارا وَ ہچ آسراتی دیگ نہ بوتگ۔ ھو اگاں آسراتی دیگ نہ بوتگ گڑا ما ہشک ئِے حدا بہ نندین ءُ بچاریں کہ چہ ارش ءَ دگہ جہانی مخلوقاتے کیت ءُ مارا علم ءُ زانت ءِ چراغاں بالینیت ءُ دنت؟ اناں۔ اِے چراغ مارا وت بالینگی اِنت۔ من زاناں کہ اِے چراغ ءِ بالینگ گرانیں کارے بَلے گرانیں کار روچے نہ روچے مارا وتی کوپگاں زورگی اَنت۔

 

دومی نیمگا ما نہ زانیں کہ ما کُجام راہانی مسافریں۔ مروچی انچیں دَورے اتکگ کہ ما وتی ہر چیز ءَ چہ سستگ ءُ درآمد بوتگیں۔

“مروچی ما وتی ہر چیز ءَ چہ سستگیں۔ مئے دودمان بیت کہ یکتاھی (انفرادیت) دیمترا اے پند دراج تر بیان بیت۔ اگاں ما وتی مارشت ءُ ارواہ ءِ جیڑگ ءَ چہ گِسر بوتیں تہ سرجم ءَ مشینے بہ ایں ایوک وتی جانی مھنت ءَ کم کرت کنیں۔ بَلے وتی ارواہ ءِ زئیماں وش کُرت نہ کنیں۔ مرچی زر، لاپ ءُ جنس ءِ دیناں ما وتی ہرچی داتگ، ایوک زیبائیں بادگیرے ءِ پیم ءَ ایں کہ تہہ ءَ ایوک شمالیں گوات کش ایت بس۔۔۔۔۔۔۔ مئے چاگرد کُجا سر اِنت۔ اشی ءِ تہہ ءَ انسانی زند وڑ ءُ مارشتانی چونیں زوال اتکگ اَنت، انسان وتی تہہ ءَ پرشت ءُ پروشاں چہ بے سما اِنت پرچی؟ (اِے آر داد بیا لبزانک ءِ سرا گپ جنیں)

 

نوں ما لیکہانی دنیا ءَ سر بوتگیں۔ اِے یک انچیں زمانگے کہ انسان ٹیکنالوجی ءِ ساہگ ءَ واب گندگ ءَ اِنت۔ اِے زمانگ یک نیمگے انسان ءَ دیما برگ ءَ اِنت ءُ دومی نیمگا انسان ءِ تہا آئی ءِ وت واکی ءَ پچگران اِنت۔ مروچی اگاں مئے موبائل ءَ بیلنس مان مہ بیت یا موبائل ءِ چارج ہلاس بہ بنت ءُ داں یک کلاکے ءَ بند بہ بیت ما چنچو بے تاہیر بیں۔ اِے مئے وت واکی ءِ پچگرگ ءِ اولی جار اِنت۔ ءُ اے ہما جار اِنت کہ مشل فوکو ءَ جتگ ءُ گوشتگ۔ نوں انسان ءِ مرگ نزینک اِنت۔ اسل ءَ ادا فوکو مئے وت واکی ءِ مرگ ءِ گپ ءَ اِنت۔ مروچی ئیں زمانگ ءِ مسافر نہ زانت کہ من کُجا سفر کنگ ءَ یاں۔ روچے گند آئی ءَ حدا ءِ بڈ بڈا اِنت ءُ روچے وتی چاگرد ءِ مردمانی، آ پہ آرام ءُ تاہیر یک ساعتے ہم گوازینت نہ کنت۔ پرچا کہ آ یک انچیں موسمے ءَ اتکگ ءُ سر بوتگ کہ آئی ءِ اندر ءِ دنیا ڈکال اِنت۔

 

اِدا ہر کس یک لالچے ءِ (مفادے ءِ) پُشت ءَ یکے دومی ءِ رند ءَ کپتگ۔ پمیشکا استاد صبا دشتیاری ءَ گوشتگ کہ

کشنت چراغ ءَ شپاں روشنی ءِ گپ کن انت

دئے اَنت زہر پدا زندگی ءِ گپ کن اَنت

نوں انسان ءِ سیادی گوں وتی ہرچیز ءَ ہلاس بوہان اِنت۔ برے برے گمان بیت کہ انسان گوں وتی جند ءَ ہم ڈرامہ کنگ ءَ اِنت۔ پرچا کہ آ حدا ءَ بگر داں وتی ذات ءَ، ہر چیز ءَ چہ بیزار انت ءُ تچگ لوٹیت۔ بَلے

وہدے دم بارت پدا واتر کنت

جستگ انسان چہ حدا ءَ لیبے


دیگر ءِ بام ءِ گریتگیں چمانی ارسانی پہک کنگ ءِ واہگ ءِ دارگ ءَ چہ پیسر مارا اولی قانون دانیں زانتکار منو ءِ اے گوشتن ءِ سرا عمل کنگی اِنت۔

“زندگی ءَ وشدلی ءُ دولت مندی لوٹ ئے گڑا لوگ ءَ جنیں آدماں وشدلی بدئے”

اِے وشدلی جنیں آدم ءِ ذاتی (انفرادی) آجوئی اِنت کہ آ ہزاراں سال بیت وتی ہستی ءَ معنا دئیگ لوٹیت۔ بَلے آئی ءِ راہ مُدام ڈنگ دئیگ بوتگ اَنت۔ ماہین واحد ہمے ڈنگراں دُور کنگ لوٹیت۔ بَلے۔۔۔۔۔۔۔۔۔۔۔ ہمے بَلے ءَ چہ آ دیم یک جہانے ہست کہ آ ماہین ءِ وابانی دنیا اِنت۔۔۔۔

کئے وتی واہگان ءَ پاہو دنت

من نہ تَراں کہ دِل نہ بیت گندئے

تاريخ: ۱۳۹۶/۶/۱۴   تعداد بازدید: 1501

نظرات
نام:
پست الکترونیکی:
نظر شما:

نظرسنجی   

سیاسی
۱۳۹۶/۹/۱
۱۳۹۶/۸/۸
۱۳۹۶/۸/۴
۱۳۹۶/۷/۱۷
۱۳۹۶/۵/۱۷

اجتماعی
۱۳۹۶/۸/۱۴
۱۳۹۶/۷/۲۸
۱۳۹۶/۶/۹
۱۳۹۶/۶/۸
۱۳۹۶/۶/۵

فرهنگ و هنر
۱۳۹۶/۸/۲۱
۱۳۹۶/۷/۲۸
۱۳۹۶/۶/۲۵
۱۳۹۶/۶/۱۴
۱۳۹۵/۱۲/۱۲

بلوچ و بلوچستان
۱۳۹۶/۶/۱۵
۱۳۹۶/۴/۱۲
۱۳۹۶/۱/۸
۱۳۹۵/۱۲/۱۷
۱۳۹۵/۱۲/۵

عکس و کاریکاتور
۱۳۹۳/۴/۲۴
۱۳۹۳/۲/۲۶
۱۳۹۳/۲/۱۳
۱۳۹۳/۱/۲۵

پربیننده‌ترین‌ها   

آمار سایت   

صفحه اصلی   |   درباره ما   |   ارتباط با ما   |   سیستم کاربری